Historia Ursusa C-45 - cz.2

Aby przeczytać część pierwszą kliknij: tutaj

Ciągnik Ursus C-45 doskonale sprawował się w ówczesnych warunkach. Jego prosta, ale przez to niezawodna konstrukcja sprawiała, że nawet poważne naprawy mógł wykonać kowal z odrobiną "smykałki" do mechaniki. Wiele z tych ciągników pracowało przez cały dzień, a czasami dłużej, uzupełniano tylko paliwo nie gasząc nawet silnika. Ciągnik był przystosowany do pracy na ciężkich paliwach naftowych. Jedną z wad jakie posiadał Ursus C-45 od początku produkcji było jego uruchamianie. Należało wykonać cały rytuał, począwszy od rozgrzania gruszy żarowej za pomocą tzw. lutlampy do uruchomienia silnika poprzez obracanie wału korbowego przy użyciu kierownicy. Nieumiejętne wykonanie tej czynności groziło nawet kalectwem.

Ciągnik Ursus C-45 posiadał pełne oprzyrządowanie do napędu maszyn rolniczych. Posiadał wałek odbioru mocy (WOM) oraz koło zamachowe sprzęgła przystosowane do pracy jako zdawcze koło pasowe. Służyło ono do napędu np. młocarni. Ursus C-45 nie posiadał podnośnika do podwieszania narzędzi. Przystosowano go do orki pługiem ciąganym, 3-skibowym. Ciągniki przeznaczane do pracy w leśnictwie wyposażano w wciągarki mechaniczne, napędzane przez WOM oraz specjalne osłony kierowcy.

Ursus C-45 jak każda kostrukcja wymagał modernizacji. W 1954 roku uruchomiono produkcję Ursusa C-451. Jego unowocześnienie polegało m.in. na wprowadzeniu rozruchu benzynowego, wyposażeniu w podnośnik hydrauliczny. Ponadto zastosowano brezentową kabinę, błotniki tylne, wygodne siedzenie kierowcy. W między czasie zmieniono także kształt rury wydechowej. Jednak do najważniejszych "nowinek" należał właśnie rozruch benzynowy. Pozwalał on na uruchomienie ciągnika bez potrzeby zagrzewania gruszy i obracania wałem korbowym za pomocą kierownicy. Ciągnik został wyposażony dodatkowo w świecę zapłonową, brzęczek wytwarzający iskrę oraz rozrusznik wahadłowy. Uruchomienie ciągnika polegało na włączeniu cewki brzęczykowej, przełączeniu zasilania na benzynę i włączeniu rozrusznika. Gdy silnik ruszył należało pozostawić go na chwilę na wolnych obrotach i po jakimś czasie - jak grusza się dostatecznie nagrzała - przełączyć zasilanie na olej napędowy i wyłączyć brzęczek. Było to wielkie ułatwienie dla traktorzystów i eliminowało konieczność czasochłonnego podgrzewania. Jednak z tego co słyszałem wielu traktorzystów nie korzystało z rozrusznika i kręcili nadal kierownicą. Ale i tak było to lepsze od podgrzewania lutlampą. Prawdopodobnie było to spowodowane dbałością o akumulatory (kiedyś nie można było tak łatwo dostać akumulatora).

W roku 1959 przekazano produkcję ciągnika do Gorzowa Wielkopolskiego i od tamtego czasu na ciągniku pojawiał się emblemat GZM - Gorzowskie Zakłady Mechaniczne. Do chwili przekazania produkcji do Gorzowa wyprodukowano ich ponad 50 000 sztuk. Natomiast w samym Gorzowie produkowano je przez kolejne 5 lat. Dokładne podanie daty końca produkcji jest dosyć trudne i w podane różnych źródłach różnią się nieznacznie.

Mam nadzieję, że ten krótki opis historii tego kultowego ciągnika zaspokoił Waszą ciekawość. Zdaję sobie sprawę, że nie opisałem wszystkiego, ale starałem się wybrać te ciekawsze fakty.

Autor: Paweł Rychter / RetroTRAKTOR.pl